Category archive

Persoonlijk - page 3

Mijn belevenissen en andere persoonlijke mededelingen

Wat laat je zien?

Zeker als het om kwetsbare momenten en onderwerpen gaat, moet je als fotograaf de afweging maken wat je wel of niet fotografeert of publiceert. Daar zijn geen harde richtlijnen voor. Het hangt af van de context en de relatie tussen jou en het onderwerp. Als je in opdracht een kwetsbaar persoon fotografeert die daar expliciet toestemming voor heeft gegeven, maak je een andere afweging dan als je min of meer toevallig aanwezig bent omdat je bijvoorbeeld een familielid bent. Neem de foto waarmee Shody Careman een eerste prijs gewonnen heeft bij de Zilveren Camera. Een intiem en kwetsbaar moment van haar eigen schoonfamilie, waarbij je je kunt voorstellen dat het al lastig genoeg is om te besluiten de foto te maken. Laat staan om er mee naar buiten te komen. Ik moet aan die foto denken, omdat ik de laatste week zelf ook weer met dat dilemma wordt geconfronteerd.
Lees verder

Let the new shit begin!

Terugkijken op het oude jaar, daar ben ik niet zo van. Net zomin als het nemen van goede voornemens voor het nieuwe jaar. Iedere dag is tenslotte goed om iets nieuws te gaan doen en van teveel achterom kijken mis je wat voor je ligt. Toch heb ik me de laatste maand vooral met die twee dingen bezig gehouden. In het nieuwe jaar ga ik namelijk alles anders doen en veel hetzelfde.
Lees verder

Valpartij tijdens de Zesdaagse van Amsterdam

Een grote klap en daar liggen de renners en dernies. Wat tot dan toe een mooie avond is, is in een fractie van een seconde veranderd in een chaos. Het gebeurt allemaal vlak voor mijn neus in het velodroom in Sloten. Bij mij de twijfel: ga ik wel of niet fotograferen? Ik ben tenslotte fotojournalist, tegelijk ben ik daar vooral als gast en niet als pers.
Lees verder

Open brief aan de staatssecretaris

Geachte heer Van Rijn

Van harte gefeliciteerd, uw Wet Langdurige Zorg is onlangs aangenomen door de Tweede Kamer. Een huzarenstukje, waarin u de zorg regelt voor groepen kwetsbare mensen. Eindelijk de omvorming voor de achterhaalde en te dure AWBZ. U kunt gaan proosten op het succes, het is tenslotte een enorme puzzel geweest. Maar ik proost niet met u mee. U heeft namelijk mijn oudste zoon en zo’n 9.999 andere zwaar gehandicapten vergeten. Dat doet pijn.
Lees verder

Brief aan de gemeenteraad: laat me vader zijn

Nog even en dan krijgt de gemeente een grotere rol in de WMO, AWBZ en het PGB. Wat er precies staat te gebeuren is onduidelijk. Wel weet ik dat de gemeente nu meer taken moet uitvoeren op dit gebied, met minder geld dan voorheen beschikbaar was voor die taken. Daar maak ik me zorgen over. Niet alleen omdat het mijn gezin persoonlijk treft, maar ook voor de anderen die zorg nodig hebben. Helaas kon ik niet bij de Raadsinformatieavond zijn waar het thema is behandeld. Via deze weg wil ik alsnog graag mijn ervaring met de WMO, AWBZ en PGB delen.
Lees verder

Solliciteren

Misschien moet ik eens aan mezelf toegeven dat het niet lukt. Dat ik niet geschikt ben voor wat ik nu aan het doen ben. Ruim tien jaar werk ik keihard om van de fotografie te kunnen leven. Twee jaar geleden leek het echt te gaan lukken, dit jaar is alweer een dieptepunt. Niets geen zeven magere en zeven vette jaren. Het gros van de jaren heb ik nauwelijks meer inkomen dan het bijstandsniveau. Dat is te doen als je jong en alleenstaand bent, niet met een huis en twee kinderen. Het roer moet om. Niet meer een hele zaterdag opofferen voor een paar euro, hoe boeiend het ook is om een stukje op de Arctic Sunrise mee te varen. Niet meer dat gezeur over de tarieven. Ik ben het zat om niet te weten of ik volgende maand nog genoeg geld binnen kan harken. Steeds meer collega’s hebben een baan naast de fotografie. Dat lijkt mij de oplossing. Deeltijd of voltijd. Daar ga ik maar eens naar op zoek. Wie tips heeft, mijn CV staat online.

Gezocht: bijzondere Utrechtse fietsers

Voor een nieuw fotoproject voor Straatnieuws ben ik op zoek naar bijzondere fietsers of Utrechters met een bijzondere fiets. Van de fiets en fietser maak ik dan een portretfoto dat paginagroot in Straatnieuws komt te staan. Het bijzondere mag breed ingevuld worden. Een oude racefiets, een citycruiser, een handbiker, een fietsenmaker die in een schuurtje werkt, een soort Pierre, een professionele wielrenner, maar het kan ook iets kleins zijn. Uiteraard krijg je de foto zelf ook. Wil je meedoen, laat het mij dan weten via mijn contactformulier. Mijn dank is groot.

Het lastige van tarieven

Volgens een onderzoek van hoofdkraan.nl, een platform dat opdrachtgevers en zelfstandigen aan elkaar koppelt, rekent de gemiddelde freelancer in de zakelijke sector gemiddeld €45 per uur en de prijzen komen steeds dichter bij elkaar te liggen. Het onderzoek zorgt voor enig rumoer bij onder andere fotografen, die doorgaans hogere prijzen moeten rekenen om de investeringen terug te verdienen en omdat ze weinig declarabele uren hebben. Staan de prijzen zo onder druk? Rosa Garcia Lopez van de NVF tweet naar aanleiding van het bericht: “Het zou al winst zijn als #ZZP (foto)journalisten per uur zouden worden betaald, € 45,- per uur halen.” Mijn reactie dat ik doorgaans meer reken en betaald krijg, leidt tot een kleine discussie.
Lees verder

Engels of Nederlands?

Tot nu toe heb ik altijd mijn blogs in het Nederlands geschreven. Dat is voor mij het makkelijkst, het is immers mijn moedertaal. Alleen krijg ik steeds meer buitenlandse volgers via Twitter en Facebook. Zeker na de World Press Photo Awards Days afgelopen dagen is dat aantal weer gegroeid. Sommige artikelen zijn ook voor hen interessant, alleen kunnen zij zelden Nederlands. Dus groeit de twijfel of ik ook niet (deels) in het Engels moet gaan bloggen. Maar Engels is niet mijn eigen taal en ik kan me, tot nu toe in ieder geval, in het Nederlands beter uitdrukken. Daarentegen groeit mijn publiek wel als ik in het Engels blog. Wat is wijsheid?

1 2 3 4 5 8
Ga naar Top