Human Power Team, een ontdekking

Aankomend jaar gaat het Human Power Team Delft en Amsterdam voor de vijfde keer een poging doen het wereldsnelheidsrecord op de fiets te verbeteren tijdens de World Human Powered Speed Challenge. Voor de vierde keer ga ik het studententeam een jaar lang volgen. Velen zullen dat logisch vinden, zelf ben ik eigenlijk best wel blij verrast. Mijn veronderstellingen blijken namelijk niet helemaal te kloppen.

Toen ik besloot om het team voor het eerst te volgen, dacht ik namelijk dat het verhaal wel in één jaar verteld zou zijn. Ieder jaar is er weliswaar een nieuwe recordpoging en is het team totaal anders van samenstelling, de weg er naar toe en de pogingen zelf zijn redelijk hetzelfde. Om dan ieder jaar hetzelfde te gaan fotograferen is niet interessant leek mij. Bovendien had ik ervaren dat langlopende projecten niet voor mij zijn weggelegd omdat tijdens zulke lange projecten ik snel word afgeleid door andere werkzaamheden of het te groots wil aanpakken. Mijn project over verschillende generaties indo’s heb ik daarom tot mijn spijt nooit doorgezet en zo zijn er meerdere geweest.

Bij het Human Power Team van de TU Delft en de VU Amsterdam is het anders. Misschien wel omdat ik het niet echt als een project heb bedacht. Ik ben er gewoon aan begonnen voor een vrij overzichtelijke periode. Het record werd dat jaar niet verbroken, waardoor het toch wel interessant was om nog een jaar mee te gaan. Want dat levert een ander verhaal op. Ook na die, geslaagde, tweede recordpoging wist ik dat ik opnieuw het team wilde volgen. Dit jaar idem dito.

Ik ben gewoonweg nog niet klaar met wat ik wil vertellen. Sterker, ik begin nu pas echt te ontdekken waar het mij om gaat. Dat besef kwam vooral afgelopen september, waar ik me meer dan daarvoor onderdeel voelde van het hele recordevenement. Belangrijk om echt dichtbij te kunnen werken en tot de kern te komen. Het record is voor het verhaal eigenlijk niet zo relevant. Het gaat om de mensen die aan de recordpogingen werken. Dat is het interessante. Dat wist ik wel en daar richtte ik mijn camera ook het meeste op, nu dringt het echt tot mij door.

In de drie jaar dat ik de verschillende teams volg, merk ik steeds hoe het project de studenten beïnvloedt. Ieder jaar is er een (bijna) compleet nieuw team en iedere keer zie ik de studenten groeien. Dat is waarom zulke studententeams belangrijk zijn; in de teams worden ze pas echt goede ingenieurs en bewegingswetenschappers. Het gaat namelijk niet alleen om vakkennis, nog meer gaat het om samenwerken, problemen oplossen, tegenslagen incasseren en doorzetten.

Net als de studenten, is ook voor mij die praktijkervaring erg belangrijk. Niet alleen leer ik veel over de techniek van de fiets en over topsport, ik ontdek vooral wat bij mij past en hoe ik het een en ander aan moet pakken. Natuurlijk is het logisch dat juist ik betrokken ben bij het Human Power Team. Een van de lessen die je leert over documentaire fotografie is dat je een onderwerp moet kiezen dat dicht bij jezelf ligt. Dan kun je proberen dat onderwerp te verzinnen, je kunt het beter ontdekken. Misschien is het dan niet een onderwerp over een direct belangrijk maatschappelijk probleem, dat maakt het niet per definitie minder interessant.

Voorlopig zit ik dus nog aan het Human Power Team vast. Daar ben ik blij om. Ik kijk er naar uit om met de nieuwe groep studenten samen te werken, de pieken en dalen mee te maken en dat vast te leggen. Als fotojournalist observeer ik vooral en ben ik een buitenstaander, tegelijk maak ik voor mijn gevoel deel uit van de World Human Powered Speed Challenge en het Human Power Team. Misschien moet ik het geen project noemen, dat maakt het voor mij te registratief en te vastomlijnd. Ik fotografeer gewoon een interessant onderwerp.

Het nieuwe Human Power Team Delft en Amsterdam is uiteraard in foto’s weer te volgen via mijn beeldbank. Met om te beginnen de selectie van de rijders.

1 Comment

  1. Hallo Bas, we kennen elkaar een beetje. Zeker na zo’n dinsdag avond bij de 6 daagse waar Cees Stam heftig ten val kwam. Jij maakte daar een aantal shots met speels gemak en ook zeer relaxed deed je je ding; foto’s maken maar daarnaast ook bereid tot een praatje en wat technische adviezen voor mijn gestuntel met de camera. Dat relaxte haal ik ook uit je verhaal hierboven en doet plezier het zo te lezen. Sterk in ieder geval om juist de mens, de persoon in en om de Velox(n) te volgen. Ik begrijp je gevoel hierin want zelf heb ik per fiets tot nu toe erg veel uren gemaakt en er ook buiten zich een hoop emotie in zitten.

    Verf is in mijn beleving nu eenmaal emotie; glad, glimmend en strak was en is tot nu toe de doelstelling en vraagt veel van de aanbrenger hiervan. Daarnaast ‘ voel’ je tijdens het werken aan de buitenschil dat de volgende beter moet en kan. Uiteraard spelen vele factoren mee om dan die topsnelheid te halen. Ook voor mij geldt dat dat record niet echt belangrijk is maar de spirit mee te maken en te voelen. Als de Velox5 doorgaat en weer onze assistentie wordt gevraagd (AkzoNobel) dan is dit het derde model wat ik in mijn handen krijg. Vele uren van strak maken, schuren, plamuren, schuren en spuiten was tot nu toe mijn deel. Ook dat is zoals een goede foto is een beleving. Wel hoop ik dat de team van elkaar wat leren want ik zie toch nogal eens een herhaling van problemen. Zo ook met de Nuna projecten waarvan ik er ook een drietal heb mogen spuiten. Ook dat was een technisch avontuur.
    We zien elkaar vast nog.

    Groet Joop

Geef een reactie

Your email address will not be published.

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwste berichten in Achtergrond

Ga naar Top