Drie jaar geleden was het vandaag vaderdag. Een dag die ik normaal niet onthoud, het is gewoon een zondag. Toch zal ik nooit vergeten dat 19 juni 2022 vaderdag was. De dag waarop jij, de jongen die mij vader maakte, in mijn armen het leven liet.
Hoe gek het ook klinkt, was het een mooie dag. Je verliezen was en is nog steeds zwaar. Maar ik zag ook dat je er klaar voor was. Bijna veertien jaar ben je ontzettend sterk geweest. Nu was het genoeg. En dat was goed. Ik hoef mijn ogen maar te sluiten en ik voel weer hoe je helemaal ontspant omdat ik naast je lig. Zoals altijd. En zachtjes liet je het leven los. En het werd stil.
Nu zijn we drie vaderdagen verder. Het zijn weer gewone zondagen. Voor zover mijn dagen nog gewoon zijn zonder jou. Want alles is anders. Ik heb nog steeds mijn balans niet echt gevonden. Verdwenen zijn de gebroken nachten, het geregel en gedoe en de zorgen of het wel goed gaat met je. Tegelijk voel ik me nog vaak onrustig en word ik overvallen door emoties. Zonder precies te weten waar het vandaan komt. Dan wil ik niets liever dan bij je gaan liggen. Omdat ik jou rust geef en jij mij. Steeds vaker gaan er dagen voorbij dat ik niet bij je stil sta, daar schaam ik me dan voor. Zoals ik me zelfs soms niet meer kan voorstellen dat jij hier was.
Maar dan zie ik een ambulance staan bij een woonhuis. ’s Avonds. Dan herinner ik me onze ritjes weer naar het ziekenhuis. Voor de zoveelste keer. Alsof het gisteren was. Op naar de spoedeisende hulp. Met een beetje geluk kregen we dan de kamer bij de lift. Lekker rustig en dicht bij de koffie. Zou Hans weer dienst hebben?
Of dan zie ik een andere vader zijn kind voorduwen. De dag dat we jouw eerste rolstoel ophaalden bij de Hoogstraat. Daar heb ik nog een foto van, lopend langs de mooie tekst van Huub van der Lubbe. Oranje muur, rode rolstoel en lekker gekke tekeningen op spaakbeschermers.
En iedere keer als ik langs de Bosstraat in Soest fiets, denk ik aan de Blauwe Vogel. Jouw plekje. We hoefden maar te zeggen dat we er heen gingen en je begon al te lachen. Ik fiets daar vaak. Het is ongetwijfeld geen toeval dat de mountainbikeroute zo loopt. Ik doe het denk ik stiekem bewust, zodat ik je weer kan voelen.
Dagelijks kijk in naar de foto’s op het kastje in de kamer. Op eentje ben je nog jong en kijk je strak en krachtig. Op de ander ben je een echte bink, een puber met de mooiste lach die ik ken. Ik zou willen dat ik nog veel langer voor jou mocht zorgen, jou kon knuffelen, je verschonen, grapjes maken en naast je in slaap vallen. Ook, juist, op vaderdag.
Na drie jaar weet ik nog steeds niet wat ik moet voelen, of hoe ik me überhaupt voel. Dat het leger is, dat wel. Maar wat nog meer?
Rouwen is zeker weten dat je enorm van iemand gehouden hebt. En die liefde was eerst fysiek en nu … in de dingen die je benoemt?
je ontroert me Bas
Heftig, intens verteld, maar ook prachtig (al blijft het voor jou denk ik altijd pijnlijk dus ja, wat is prachtig waard…).Maar mooi dat je het deelt want een steek in mijn borst, dus het raakt.