Afgelopen woensdag is de Utrechtse fotograaf Marnix Schmidt op 71-jarige leeftijd overleden na een ziekbed. Ruim 35 jaar legde Marnix het nieuws in Utrecht in omgeving vast voor het Utrechts Nieuwsblad (later opgegaan in het AD). Als fotograaf en als mens was Marnix een graag gezien persoon.
Als er iets gebeurde in de buurt van Utrecht, dan kon je er haast gif op innemen dat Marnix erbij was. Altijd goed gehumeurd, vaak een sigaret in de mond. Marnix was geen fotograaf van grote woorden. Hij was er, maar nooit te nadrukkelijk. Kenmerkend voor Marnix was zijn rust. Heel rustig keek hij rond en maakte zijn foto’s. Vaak zag hij iets unieks, net een andere invalshoek. Zijn foto’s hadden altijd een journalistieke lading.
Marnix liet zich niet snel gek maken. Niet door de omstandigheden waarin hij moest werken, evenmin door de ontwikkelingen in de nieuwsfotografie. Zoals de opkomst van de 112-fotografen. Hij wist toch wel dat hij een andere foto ging maken en dat de krant zijn foto wilde hebben. De laatste jaren ging hij er ’s nachts niet meer op uit. Dat liet hij aan de 112-fotografen over. Kon hij eventueel de volgende dag een inhoudelijke foto maken. Het enige waar hij zich wel wat zorgen over maakte waren de tarieven die steeds verder onder druk zijn komen te staan. Maar ook daarover liet hij zich niet gek maken.
Een ander kenmerk van Marnix was zijn vriendelijkheid. Zeker ook naar zijn collega-fotografen was hij behulpzaam. Zo herinner ik me dat hij mij ’s nachts spontaan een lift gaf bij een onderwerp dat we moesten fotograferen. Het was bij hem om de hoek, met veel plezier reed hij even om voor mij. En hadden we fijne gesprekken.
De laatste jaren ben ik Marnix een beetje uit het oog verloren, vooral omdat ik niet echt meer in de nieuwsfotografie zit. Met zijn fotografische kijk en de open houding was Marnix een bijzondere fotograaf. Een vriendelijke harde werker, die altijd klaar stond. Het interview dat Villamedia met Marnix een paar jaar geleden had geeft dat mooi weer.
