Onlangs zijn de winnaars bekend gemaakt van de SO ’26, de prijs van beroepsvereniging DuPho voor de beste portfolios. Het biedt weer een mooie mix aan fotografie en vooral heel veel inspiratie.
De SO Award is niet gebonden aan een bepaalde soort fotografie. De inzendingen kunnen dus heel breed zijn en gemanipuleerd beeld of collages kunnen ook meedingen. Dat maakt het wel lastig om de inzendingen met elkaar te vergelijken. Wat dat betreft is het goed dat vorig jaar is besloten om niet één fotograaf te laten winnen, maar alle genomineerden tot winnaar uit te roepen. Het doet recht aan de enorme diversiteit in de fotografie.
Het draait bij de SO Awards echt om de visie van de fotograaf. Om hoe de fotograaf ideeën en verhalen omzet naar beeld en hoe consistent dat is. De inzendingen hoeven dus niet als serie of project gemaakt te zijn, als de beelden maar een duidelijk geheel vormen. Toch zie je geregeld dat een afgebakend project wint. Zo ook dit jaar.
En waar een wedstrijd als de Zilveren Camera draait om de actualiteit, hoeft die bij de SO Awards geen rol te spelen. Daarom vind ik het best opmerkelijk dat de jury stelt dat zij vooral ‘veel “veilige” en introspectieve fotografie’ heeft gezien. Juryvoorzitter Jouk Oosterhof schrijft: “De harde realiteit van nu komen we, net als vorig jaar, bijna niet tegen.” Dat lijkt me niet per se een gemis. Fotografie bestaat uit meer dan alleen realiteit. Hoezeer mijn hart ook ligt bij juist de documentaire en journalistieke fotografie vind ik het altijd interessant om hele andere vormen van fotografie te zien. Het is wel fijn om even wat minder harde verhalen te zien, die bestaan namelijk ook gewoon.
Daarbij, kan een introspectieve serie niet ook een harde realiteit laten zien? Neem de serie van Lieve van der Zijde. Mooie subtiele beelden die tegelijk ook iets ongemakkelijks laten voelen. Een ‘niet bij naam genoemde ziekte, stoornis of persoonlijke crisis’ speelt op de achtergrond mee. Dat is best een realiteit. Net als Plastic Sea, Perfect Storm van Rob Hornstra. Plastic afval dat bijna opgaat in de natuur is in de typische stijl van Hornstra vastgelegd. Confronterend, zonder meer. Pie Aerts leverde een serie in over afgedankte Zuid-Amerikaanse ranchwerkers. Nu niet heel rauw gefotografeerd, maar juist heel liefdevol. De mensen kracht gevend. Het maakt de realiteit niet minder hard.
Het is mooi dat de meer documentaire portfolio’s afgewisseld worden met totaal ander beeld. Zoals de interieurfoto’s van Michel Camphens. Je weet niet gelijk waar je naar kijkt en hoe het allemaal zit. Fascinerend is het zeker. De serie van Lotte Bruning Donskoi in samenwerking met Carla IJff is even vervreemdend als boeiend. De portretten van Aisha Zeijpveld zoals altijd weer heerlijk om naar te kijken. Ook hier vraag je je geregeld af hoe het nu zit. Allemaal gemaakt zonder AI of Photoshop. Heerlijk!
Met heel veel plezier heb ik naar de winnende portfolio’s gekeken. Ik heb me verwonderd over de verhalen en hoe ze in beeld zijn gebracht. Opvallend vind ik het kleurgebruik in veel series. Het voelt redelijk klassiek aan, alsof alles analoog is gefotografeerd. Eigenlijk best een fijn gevoel. Ik voel de warmte voor de fotografie bij de winnaars. Een erg aanstekelijke warmte. Ik krijg zin om mijn camera te pakken, te experimenteren en verhalen te maken. Wat een mooi medium is fotografie toch!
