Fotografie, omdat het leuk is

Trefwoorden

zoontje

Een fotoboek als hommage

Hoewel het niet meer de status heeft die het ooit heeft gehad, is een fotoboek uitbrengen voor veel fotografen nog altijd een doel. Een soort nalatenschap met jouw werk. Voor mij geldt dat zeker ook. Nu heb ik in een grijs verleden al eens een boek zelf gepubliceerd, een écht fotoboek maken met een echte vormgever, bij een echte drukker, dat heb ik nog nooit gedaan. Tot nu dan.
Lees verder

Open brief aan de staatssecretaris

Geachte heer Van Rijn

Van harte gefeliciteerd, uw Wet Langdurige Zorg is onlangs aangenomen door de Tweede Kamer. Een huzarenstukje, waarin u de zorg regelt voor groepen kwetsbare mensen. Eindelijk de omvorming voor de achterhaalde en te dure AWBZ. U kunt gaan proosten op het succes, het is tenslotte een enorme puzzel geweest. Maar ik proost niet met u mee. U heeft namelijk mijn oudste zoon en zo’n 9.999 andere zwaar gehandicapten vergeten. Dat doet pijn.
Lees verder

Brief aan de gemeenteraad: laat me vader zijn

Nog even en dan krijgt de gemeente een grotere rol in de WMO, AWBZ en het PGB. Wat er precies staat te gebeuren is onduidelijk. Wel weet ik dat de gemeente nu meer taken moet uitvoeren op dit gebied, met minder geld dan voorheen beschikbaar was voor die taken. Daar maak ik me zorgen over. Niet alleen omdat het mijn gezin persoonlijk treft, maar ook voor de anderen die zorg nodig hebben. Helaas kon ik niet bij de Raadsinformatieavond zijn waar het thema is behandeld. Via deze weg wil ik alsnog graag mijn ervaring met de WMO, AWBZ en PGB delen.
Lees verder

Vader en zoon portret

Mijn zoontje is het gewend om mij met een of ander apparaat in de handen te zien. Meestal is dat een camera, die hij dan wil pakken. Altijd leuk voor een foto en ik heb dan ook een hele verzameling foto’s van een lief jongetje met zijn handen naar of in de lens. Mijn telefoontje vindt hij eveneens interessant. Daar fotografeer ik zelden mee, maar vandaag stond de camera toch even aan. En prompt drukt hij, geheel ongecontroleerd, op het scherm. De camera draait om, hij lacht naar zichzelf en drukt vervolgens op de ontspanknop. Totaal niet bewust, maar het levert wel een nu al dierbare vader-zoonportret op. Wordt hij stiekem toch nog een fotograaf en gaat zijn vader een beetje naast zijn schoenen lopen.
Lees verder

Ga naar Top