Fotografie, omdat het leuk is

Dag HH, hallo Beeldunie

Vijf jaar geleden zette ik een grote stap in mijn fotografie: ik sloot mij aan bij Hollandse Hoogte. Het maakte mij trots, een bevestiging van mijn kwaliteiten. Het heeft mij geen windeieren gelegd, dat zag ik al na een jaar. Geregeld had ik een mooie verkoop, helaas vaak ook een van slechts een paar euro of nog minder. Vooral was Hollandse Hoogte een plek om mijn fotografie aan een bredere markt aan te bieden en niet geheel toevallig waren vooral mijn fietsfoto’s populair. Toch is er nu een einde gekomen aan de samenwerking, veel eerder dan ik had ik gedacht.
Lees verder

Het fotoarchief van Trouw en Parool

Een goed archief is waardevol. Mits het goed ontsloten wordt en vooral ook goed onderhouden. Digitaal is het prima te doen, zeker als je slim gebruik maakt van IPTC. En dan nog backuppen en je bent er. Hoe je een archief beter niet op kunt zetten, is te lezen in een artikel dat Bas Mulder naar aanleiding van zijn scriptie schreef, samen met zijn begeleider Martijn Kleppe. Zij beschrijven het fotoarchief van Trouw en Parool (PDF) en de overdracht ervan naar Spaarnestadt. Het blijkt een archief met gebreken. Foto’s die voor anderen onlogisch zijn ingedeeld, afgeknipte afdrukken en foto’s met allerlei markeringen erop. Het is een leuk en interessant stuk. Je wordt wel blij dat het tegenwoordig wat makkelijker gaat…

Afscheid van je vader

Een paar weken geleden werd ik op een bijzondere fotoserie attent gemaakt, al die tijd was ik van plan om er over te loggen. Het kwam er alleen steeds niet van. Maar bij deze alsnog. Fotograaf Phillip Toledano hield na het overlijden van zijn moeder in 2006 een dagboek bij over zijn vader en de relatie tussen hem en zijn vader. Vanzelfsprekend ook in beeld. Het is een aangrijpend en ontroerend dagboek geworden. Zeer persoonlijk, maar nooit flauw sentimenteel. Je raakt betrokken bij het verhaal van een vader en zoon. Je leeft je helemaal in, zoals je dat ook bij een erg goede film kunt. Prachtig gefotografeerd, mooie teksten, intiem. Een goed voorbeeld hoe je met fotografie en tekst kunt omgaan. Maar bovenal een mooi eerbetoon aan zijn vader.

Iraakse fotojournalist vrijgelaten

Na 17 maanden gevangenis, is de Iraakse fotojournalist en cameraman Ibrahim Jassam Mohammed vrijgelaten. In september 2008 werd Jassam, die voor Reuters werkt, zonder duidelijke reden door de Amerikaanse troepen gearresteerd. Volgens de militairen vormde hij een gevaar, wat dat gevaar inhield werd echter nooit verteld. Jassam is vrijgelaten op grond van een veiligheidsverdrag. Daarin dragen de Amerikanen de gevangenen over aan de Iraakse autoriteiten. Als die geen aanklacht indienen tegen een gevangene, dan wordt die vrijgelaten. De overheid had in 2008 al laten weten geen zaak tegen de fotojournalist te beginnen.

World Press Photo kent sterke winnaars

Een van de belangrijkste fotowedstrijden, zo niet de belangrijkste, is de World Press Photo. Waar je bij de Zilveren Camera nog wel eens kunt voorspellen welke foto gaat winnen, is het bij de World Press Photo meer een verrassing. En dat leidt wel eens tot discussies. De winnende foto van dit jaar is zeker weer verrassend. Het is wel een foto die de prijs eer aan doet. Een sterk, verhalend beeld. Dat is wel eens anders geweest. Sowieso zijn er dit jaar sterke winnaars en is de uitkomst verrassend.
Lees verder

World Press Photo 2010

World Press Photo 2010 - (c) Pietro Masturzo
© Pietro Masturzo, Italy.
From the rooftops of Tehran, June.

De World Press Photo is dit jaar gewonnen door de jonge Italiaanse fotojournalist Pietro Masturzo met een foto uit een serie over mensen op de daken van Teheran. Dit jaar vielen ook veel Nederlandse fotografen in de prijzen. Naast vier winnaars, allen in de categorie Portret, ook twee eervolle vermeldingen. Waaronder de foto van Robin Utrecht van Koninginnedag.
Lees verder

Petje op, petje af

Op 12 augustus 2001 begon ik met webloggen. Het was de tijd dat webloggen iets aparts was en vooral ook aparte namen hadden. Ik besloot te loggen onder de naam Rood Petje, een verwijzing naar het hoofddeksel dat ik vaak draag. De afgelopen jaren is mijn log uitgegroeid tot een aardig bekend fenomeen bij fotografen. Dat is leuk en daar ben ik blij mee. Mensen kenden mij eerder als Rood Petje dan onder mijn eigen naam. Nu zijn we 8,5 jaar verder en nader ik de 40. Tijd om mijn petje af te doen, virtueel dan.
Lees verder

Ga naar Top