Fotografie, omdat het leuk is

Maandarchief

november 2013

Leven met autisme

Met mijn serie Zoontje volg ik het leven van mijn eigen zoon, die een ontwikkelingsachterstand heeft. De serie is nooit bedoeld geweest als een documentair project, maar gewoon als een serie foto’s van een trotse vader. Want dat overheerst toch, ondanks alle zorgen die een kind met beperkingen met zich meebrengen. Met de foto’s kan ik mijn eigen emotie kwijt. Iets soortgelijks doet Timothy Archibald ook. Hij heeft een zoon met autisme en fotografeert hem sinds zijn vijfde om de wereld van zijn zoon te documenteren. Gedurende de jaren is zijn zoon Elijah meer betrokken bij het project. Het is een prachtig intieme fotoserie, waar je ook als buitenstaander iets meer inzicht krijgt op het leven met een van de vormen van autisme. Er is ook een boek van verschenen, Echolilia, waar nu alweer de derde druk van uit is.

Fotografen beschuldigen Obama van propaganda

In Amerika is bij de media onrust over het fotobeleid van president Obama. In een brief stelt de White House Correspondents’ Association samen met 37 media-organisaties dat de media steeds minder toegang krijgen tot Obama, maar dat tegelijk het aantal foto’s dat het Witte Huis verspreidt via de eigen fotograaf toeneemt. In een ontmoeting met de persvoorlichter van het Witte Huis, vergeleek een woordvoerder van de White House Correspondents’ Association het beleid met die van de Tass, het Russische persbureau.
Lees verder

Archief Maria Austria Instituut online

Neuzen in een foto-archief is fantastisch. Je komt vaak parels tegen, Rob Moorees vertelde daar onlangs nog zeer enthousiast over tijdens de Donkere Kamer in Amsterdam. Hij heeft ook helemaal gelijk. Gelukkig worden zo langzamerhand steeds meer foto-archieven online te doorzoeken. Het Nederlands Fotomuseum heeft bijvoorbeeld een interessant archief. Recent heeft ook het Maria Austria Instituut (MAI) het archief online gezet. Het MAI richt zich met name op de fotografen die een uitgesproken band met Amsterdam hebben. Daar zitten een aantal grote namen bij, zoals Paul Huf, Sem Presser, Philip Mechanica, Lex van Rossen en natuurlijk Maria Austria. De foto’s zijn te koop, maar het is ook gewoon lekker om naar te kijken en te zoeken. Ik ben nog wel even zoet denk ik.

Op de gevoelige plaat

Sinds begin van dit jaar ben ik aan de slag met de 8×10 inch film van Impossible. Een langzame manier van fotograferen, waarbij je je goed moet concentreren wil je geen fouten maken en zo veel geld in de prullenbak gooien. Zelfs dan blijft het resultaat een verassing, iedere foto die je maakt is uniek en dat maakt het proces bijzonder. Elke foto heeft de sporen van het proces en dat fascineert mij wel. Werken met de Impossible film, met zijn specifieke manier om te verwerken, lijkt omslachtig, maar vergeleken met de edele procédés, zoals de technieken uit de begintijd van de fotografie worden genoemd, is het kinderspel.
Lees verder

Krant zonder foto’s

Een hommage aan de fotografie brengen, door geen foto’s te plaatsen. Het lijkt gek, maar toch is dat wat de Franse krant Libération heeft gedaan. En het werkt. Op de openingsdag van Paris Photo, een van de belangrijkste fotobeurzen, verschijnt de krant zonder een foto. Daar waar de foto moet staan, is slechts een leeg vlak te zien. “ De krant wil door de lege plekken de waarde van de fotografie laten zien en tegelijk aandacht vestigen op de situatie van veel fotografen, met name conflictfotografen. “Zij riskeren hun leven terwijl ze er nauwelijks van kun leven,” schrijft de krant op de voorpagina. Voor de fotografen die via galleries hun werk verkopen, is het volgens de krant niet veel beter: “We zouden kunnen denken dat zij nu in het voordeel zijn, maar het is allemaal rook en spiegels; de kunstfotografiemarkt is momenteel in de war.” Wat een wat vreemde actie lijkt, pakt heel goed uit. Je wordt met de neus op de feiten gedrukt. Fotografie is een belangrijk en krachtig middel om een verhaal te vertellen. We kunnen eigenlijk niet zonder, toch wordt er steeds minder voor betaald. Er wordt door fotografen wel eens geopperd om een dag geen foto te leveren. Dat zal nooit gebeuren, er zullen altijd wel fotografen zijn die toch foto’s leveren. Waarschijnlijk zal een Nederlandse krant nooit de actie van Libération nadoen. Want de Nederlandse kranten lijken fotografie helemaal niet echt belangrijk te vinden, als je kijkt hoe hier met fotografie en fotografen wordt omgegaan.

De Libération is niet helemaal zonder foto’s verschenen, op de laatste pagina’s zijn de pagina’s te zien met de foto’s, maar nu zonder tekst.

Laat zien wie je bent

In de lokale bibliotheek leen ik in 1991 een groot boek met een zilveren omslag. Ik ben dan nog maar net begonnen met het maken van mijn eerste foto’s, maar weet onmiddellijk dat dit is wat ik ook wil doen. Het leven op straat fotograferen, dicht bij de mensen komen, ik zie de mooiste verhalen. Zo vaak en zo lang mogelijk leen ik het boek van de voor mij dan nog onbekende fotograaf. Het boek heet Once Upon A Time, alleen de titel al fascineert mij, en blijkt het retrospectief te zijn van de dan kort overleden fotograaf Ed van der Elsken (1925-1990). Ook ruim twintig jaar na de eerste ontmoeting met zijn werk, blijft zijn werk boeiend en inspirerend.
Lees verder

Doorstart zoektocht naar de vrouwen op Beethovenstraat 1967

Ruim twee jaar geleden startte documentairemaker Bahram Sadeghi een zoektocht naar de drie vrouwen die op een foto staan die Ed van der Elsken maakte. Sadeghi wil op film vastleggen wat er van de vrouwen is terecht gekomen en meer weten over de tijdsgeest van de jaren ’60. Aanvankelijk leek de zoektocht voorspoedig te gaan, maar al snel werd het angstvallig stil. Wat blijkt, Sadeghi was door zijn spaargeld heen en kon niet verder gaan met de film. Terwijl hij al wel een van de vrouwen had getraceerd. Om de film alsnog te kunnen maken zet Sadeghi crowdfunding in. Via Cinecrowd hoopt hij voor 12 december 2013 €28.365 binnen te halen. Uiteraard krijg je iets terug voor je bijdrage. En ja, ik ga uiteraard ook sponsoren. Want meer weten van Ed van der Elsken, dat is altijd interessant.

Back in town

Deze blog is weer hopeloos verwaarloosd de afgelopen tijd. Excuses, hard werken en een drukke tijd thuis helpen niet echt mee om mijn aandacht op het schrijven te richten. Althans, niet hier. Want op zich schrijf ik misschien wel meer dan me lief is op de site van Pf, ook een reden dat ik hier minder actief ben geworden. Want als het daar staat, moet ik het dan hier ook herhalen? En als iets op Twitter of Facebook staat, moet ik dat ook nog eens melden. Na wat twijfelen meen ik daar ja op te kunnen zeggen. Want je bouwt toch een archief op. Tijd om dat ook echt weer te doen. Misschien wat minder fanatiek dan eerst, maar ik ga proberen iedere week minimaal drie blogposts te maken. Hetzij een foto, hetzij een artikel. Er gebeurt genoeg in fotoland. Mooie en minder mooie dingen. Daar mag ik best wel over schrijven.

Ga naar Top