Dichtbij de dood

Eind 2012 maakte ik voor CNV Internationaal een aantal reportages over het leven van vakbondsmensen wereldwijd. Een van die reizen ging naar Colombia, een reis die een grote indruk op me heeft gemaakt. Vakbondsmensen hebben het zwaar in Colombia, jaarlijks vinden velen de dood en nog meer worden met de dood bedreigd. De vakbondsmensen die ons begeleidden werden dan ook vervoerd in een gepantserde auto en steeds was er minimaal één gewapende beveiliger in burger in de buurt. Dat is heftig. Voor mij en de journalist waren het slechts een paar dagen, voor de vakbondsmensen is het dagelijkse kost. Je hebt nooit echt een vrij leven volgens mij, hoewel ze er vrij nuchter onder blijven. Dat de beveiliging niet voor niets is, blijkt uit een bericht van CNV Internationaal. Een van de vakbondsleiders die we hebben gevolgd is onlangs (weer) aan de dood ontsnapt. Op de auto die voor het huis van Elsa Garcia Paez, een van de moedigste vrouwen die ik in mijn leven heb ontmoet, werd een kip gegooid met daarin een handgranaat. De beveiligers konden gelukkig de aanslag verijdelen en Paez en haar zoontje zijn ongedeerd. Het nieuws hakt er even in. Ze heeft er tijdens de gesprekken met haar openhartig over gesproken, maar dan nog sta je er niet echt bij stil dat het ook echt gebeurt. En dat omdat ze zich inzet voor een betere wereld. Ik ben blij dat ze nog leeft, dat ik haar heb mogen ontmoeten en dat ik haar verhaal heb mogen vastleggen.

Lees verder

Leven met autisme

Met mijn serie Zoontje volg ik het leven van mijn eigen zoon, die een ontwikkelingsachterstand heeft. De serie is nooit bedoeld geweest als een documentair project, maar gewoon als een serie foto’s van een trotse vader. Want dat overheerst toch, ondanks alle zorgen die een kind met beperkingen met zich meebrengen. Met de foto’s kan ik mijn eigen emotie kwijt. Iets soortgelijks doet Timothy Archibald ook. Hij heeft een zoon met autisme en fotografeert hem sinds zijn vijfde om de wereld van zijn zoon te documenteren. Gedurende de jaren is zijn zoon Elijah meer betrokken bij het project. Het is een prachtig intieme fotoserie, waar je ook als buitenstaander iets meer inzicht krijgt op het leven met een van de vormen van autisme. Er is ook een boek van verschenen, Echolilia, waar nu alweer de derde druk van uit is.

Een goede winnaar bij de Dutch Doc Awards 2013

Geen Poppy van Robert Knoth en Antoinette de Jong of Via Panam van Kadir van Lohuizen, maar Tables of Power 2 van Jacqueline Hassink is de winnaar van de Dutch Doc Awards 2013 geworden. Daarmee laat de jury van de Dutch Doc Awards opnieuw zien dat ze eigenwijs is en anders beslist dan het publiek zou willen. Daarmee roept de Dutch Doc Awards de discussie op wat nu documentaire fotografie is. Zeker na de winnaar van 2012. Was dit nu documentaire fotografie of kunst? En in hoeverre moet je eigenlijk onderscheid maken tussen die twee? Een project kan wellicht beiden in één zijn. Dit jaar is het weliswaar niet de traditioneel documentaire – lees journalistieke – reportage die gewonnen heeft, maar dat het een documentair project is kun je niet ontkennen en daarom heeft de jury een goede winnaar gekozen. Of je nu een ander favoriet hebt of niet.

Lees verder

De Liemers: carnaval

De kans dat ik verkleed hossend achter een carnavalswagen ga lopen is nagenoeg nul. Carnaval, ik heb er niets mee. Toch ben ik onlangs bewust en geheel uit eigen beweging naar carnaval gegaan. Niet in Limburg of Noord-Brabant, maar in Zevenaar. De plaats waar ik jaren heb gewoond. Ook daar wordt volop carnaval gevierd. Zevenaar ligt immers in een voornamelijk katholieke streek, de Liemers. En die streek is ook de reden om het carnaval te fotograferen.

Lees verder

Geen berichten meer.