Voetbal en ik, dat is niet echt een geweldige combinatie. De sport interesseert mij niet en echt snappen doe ik het ook niet. Dat zal wel weer te maken hebben met mijn desinteresse. Hoe vaak ik voetbal heb gefotografeerd kan ik volgens mij dan ook op één hand tellen. Vandaag kwam er weer een wedstrijd bij; ik mocht VV Barneveld – Worth Rheden fotograferen voor De Gelderlander, in opdracht van WFA. Het kwam mij goed uit, want ik ben nu ook een teleobjectief aan het testen voor Pf. Tijd om weer eens langs de lijn te staan.
Zo belandde ik met een AF-S 200-400 mm F4G ED VR II (de naam is net zo groot als het objectief) bij een voetbalveld. Mezelf geregeld afvragend wat ik er eigenlijk aan het doen was. Niet alleen vanwege het onderwerp, ook omdat ik niet gewend ben met zo’n enorm objectief te werken. Het voelt voor mij nog altijd een beetje als een compensatietoeter. Wel een mooie, dat moet ik toegeven.
Goede spullen maken nog echter geen goede fotograaf. Zeker niet omdat het niet om mijn dagelijks gereedschap gaat en ik nog even moest puzzelen wat nu de beste instelling voor de autofocus was, waardoor soms een goed moment keurig onscherp werd vastgelegd. Ik beheers de apparatuur wel goed genoeg om er voldoende goede foto’s mee te kunnen maken. Anders had ik zo’n opdracht niet met deze spullen gemaakt. Bovendien ging het voor de krant niet echt om een actiefoto, maar om het juichen of balen van het elftal van Worth-Rheden. Dat heb ik met een vertrouwd groothoekobjectief vastgelegd.
Maar de actie fotograferen, dat voelde erg onwennig. Meer dan eens besefte ik weer waarom ik geen prijzen zal gaan winnen met voetbalfoto’s en Pim Ras wel. Het is een echt specialisme en niet het mijne. Er gebeurt ontzettend veel op een groot veld en je kijkt maar met een beperkt blikveld naar de actie. Ik kon nauwelijks meer dan de bal zo goed mogelijk volgen. Hopend dat ik een belangrijk moment te pakken had. Nee, dan ligt bijvoorbeeld wielrennen mij beduidend beter. Ook omdat die sport veel meer mijn interesse heeft.
Ik vond het wel weer een zinvolle ervaring. Zowel om met een telejoekel te werken, als langs een voetbalveld te staan. De kans dat ik een voetbalfotograaf wordt blijft echter heel erg klein, dat laat ik met plezier aan de liefhebber over. Het is voor mij wel fascinerend om te zien wat voor reacties zo’n sport kan oproepen. Dus misschien ga ik wel vaker naar een voetbalveld. Maar niet voor de voetballers.
2 Belichtingen
Erg leuk om je ervaringen met een andere tak van fotografiesport te zien ; ik ben een aantal keren gevraagd voor een sportfotografie klus maar ik heb ‘t telkens afgeslagen omdat ik weet dat ‘t echt een heel ander ambacht is. En ja, het gebruik van zo’n telejoekel (dat woord houden we d’r in!) is ook niet mijn favoriete bezigheid….wat zijn die dingen zwaar zeg.
Lache,
‘een goed moment keurig onscherp werd vastgelegd’
is ook een kunst :-)