Valpartij tijdens de Zesdaagse van Amsterdam

Een grote klap en daar liggen de renners en dernies. Wat tot dan toe een mooie avond is, is in een fractie van een seconde veranderd in een chaos. Het gebeurt allemaal vlak voor mijn neus in het velodroom in Sloten. Bij mij de twijfel: ga ik wel of niet fotograferen? Ik ben tenslotte fotojournalist, tegelijk ben ik daar vooral als gast en niet als pers.

Lees verder

Op pad met een raadslid

Ruim drie maanden ben ik nu bezig met mijn fotoproject over het raadswerk. Het betekent veel raadsvergaderingen bijwonen, en zo nu en dan echt op pad. De berg met foto’s groeit al behoorlijk, aan goed uitzoeken ben ik nog niet toegekomen. Het aantal foto’s is eigenlijk niet het meest interessante van het project voor mij. Ik vind het vooral heel erg leerzaam. Over het raadswerk uiteraard en over de stad waar ik woon. Soms komt het zelfs heel dichtbij, zoals gisteren. Anne-Marijke Podt fietste met wijkraadvoorzitter Gerard van Wakeren door de wijk Noord-West. Door mijn wijk dus, want Ondiep is deel van Utrecht Noord-West.

Lees verder

Stadsarchief Rotterdam wil af van het rechtengedoe

Zeker honderdvijftig fotografen hebben zich gemeld bij het Stadsarchief Rotterdam naar aanleiding van de oproep om een serie over Rotterdam te maken. Daar zitten hobbyisten bij, maar ook beroepsfotografen. Dat zegt Hans Brouwer van het Stadsarchief en hij ziet het dan ook als een geslaagde oproep. Verbazingwekkend is het niet dat zoveel mensen mee willen doen, zorgwekkend is het nog altijd. Temeer de fotografen eigenlijk niets krijgen voor hun diensten. “We leven nu in 2014 met een hele andere beeldcultuur. Mensen gaan nu heel anders met het auteursrecht om,” vat Brouwer het samen in een telefoongesprek naar aanleiding van vragen over de oproep.

Lees verder

Het promotiemiddel als hoofdinkomen

Schrijvers, journalisten, musici, fotografen, kunstenaars, ze hebben een groot gemeenschappelijk probleem. Men is nauwelijks nog bereid om geld uit geven voor het werk van de creatieven. Op NRC Q schrijft Maarten Schinkel in een opiniestuk dat boekenschrijvers die snel werken ongeveer net zoveel kunnen verdienen als een vakkenvuller. In plaats van geld te verdienen aan de verkoop van een boek, verdient de auteur nu aan wat ooit neveninkomsten, of zelfs kostenposten, waren. Optredens, lezingen, columns. Net zoals een muzikant een album nu gebruikt als promotie van het concert in plaats van andersom. Het geldt niet alleen voor muzikanten en schrijvers. Ook in de fotografie zie je steeds vaker dat de foto’s die de fotograaf maakt slechts een promotiemiddel zijn voor workshops (welke fotograaf geeft die ondertussen niet?). Volgens Schinkel zorgt de ontwikkeling ervoor dat de prijzen voor boeken, en dus ook foto’s, verder omlaag gaan. Een hoog aantal is belangrijker dan een goede prijs. Want hoe meer mensen je werk kopen, des te meer potentieel geïnteresseerden voor de activiteiten die wél geld opleveren. Het is een vraag waar je als fotograaf ook over na moet denken. Het zal zeker niet gelden voor alle soorten fotografie.

Een jaar fotograferen op Hollandse Hoogte

Eigenlijk was ik van plan om deze blog gisteren te schrijven. Want op 10 juni 2013 heb ik het contract getekend bij het fotoagentschap Hollandse Hoogte. Een nieuwe stap in mijn fotografie noemde ik het een jaar geleden en een kans om mijn alledaagse foto’s te kunnen verkopen. Tegelijk ben ik realistisch genoeg om te weten dat ik niet het grootste deel van de omzet via het agentschap zal halen. Bij Novum, waar ik eerst bij aangesloten was, was dat ook niet het geval. Toch kan ik na een jaar niet anders dan tevreden zijn met de stap.

Lees verder

Op jacht naar de fietsende recreant

In de tijd dat ik alleen nog maar droomde van een carriere als fotograaf, had Teleac een serie over fotografie. Een van de afleveringen ging over fotojournalistiek en daarin werd de onvolprezen Bert Verhoeff gevolgd. Hij ging foto’s maken van cabriolets die langs de boulevard in Scheveningen paradeerden. Een heerlijke klus zei Verhoeff. Ik zie hem nog lekker op een muurtje zitten, wachten tot de juiste auto’s voorbij kwamen. Wat een mooi vak, als wist ik dat dit ook toen niet niet de dagelijkse realiteit was van een fotojournalist. Maar toch, het beeld is nooit uit mijn hoofd verdwenen. Ik moest er weer aan denken toen ik vandaag op pad ging om fietsers te fotograferen.

Lees verder

Ondeugdelijke informatie zette BFN op achterstand

Nog altijd staat op de site van de BFN dat het “dè toonaangevende en snelst groeiende beroepsvereniging voor beeldmakers met ruim 550 leden in Nederland” is. Een statement die de vereniging vandaag de dag en in de toekomst niet meer hard kan maken. Het ledenaantal daalt immers al sinds 2012 en ligt nu ruim onder de vierhonderd. Als de algemene ledenvergadering op 12 mei het besluit van het bestuur steunt om uit de gesprekken over Dutch Photographers te stappen, zal het aantal zeer waarschijnlijk nog fors dalen. De kans is groot dat het bestuur die steun niet krijgt. Een groep leden heeft onder de noemer ‘verontruste BFN-ers’ vorige week al flink uitgehaald naar het bestuur nadat die een communique had verstuurd. De opstandige BFN-leden roepen op om het bestuur naar huis te sturen. De voornaamste kritiek is dat het bestuur de leden ondeugdelijk heeft geïnformeerd. Na het lezen van onder andere de notulen en nieuwsbrieven en diverse gesprekken blijkt die kritiek terecht.

Lees verder

Vier jaar op pad met een raadslid

De aankomende vier jaar ga ik me onderdompelen in de lokale politiek. Dankzij snelle reacties op mijn oproep kan ik namelijk een raadsperiode meelopen met enkele raadsleden uit Utrecht. Gelijk kan ik vol aan de bak, want de dag na mijn oproep is er al een interessante activiteit: de nieuwe raadsleden krijgen een training over het functioneren in, met en van de gemeenteraad. Een dag later zijn de raadsleden geïnstalleerd. Het is het begin van een lang project, waar nog veel onzeker is en veel geregeld moet worden.

Lees verder

Wordt straatfotografie in Hongarije onmogelijk?

Uitgerekend het land dat grote namen als Robert Capa, André Kertész en Ata Kando heeft voorgebracht lijkt een van de meest lastige landen om te fotograferen te zijn geworden. Sinds 15 maart 2014 is een nieuw Burgelijk Wetboek van kracht waarin ook regels zijn opgenomen die het fotograferen van personen aan strenge regels biedt. Hier en daar wordt zelfs al gerept dat je niemand meer op straat mag fotograferen zonder toestemming, ongeacht of je het publiceert of niet.

Lees verder

Geen berichten meer.